دستــان  مـردی  را  گمـانم  آب می بــرد

 

انگــار  چشمـان  خــدا  را  خـواب می بـرد

 

افـتــاد  کــوهـی   در   کنــار   رود   انـگــار

 

جـاری شـد  از عمـق نگـاهش حـس  آوار

 

دستـان  مـرد  از  آب  کـوتـاه  شـد  خدایـا

 

سقـای   دشـت   کــربــلا   افتـاد   از   پــا

 

او مشک  را  دنـدان گـرفـت و بـاز  خنـدیـد

 

هی تیـر  پشت تیــر  آمــد  مشک  غلتـید

 

دار و نـدار  مـرد  هـم بـا مشک می ریخـت

 

با هر نگاهش آسمان هم اشک می ریخت

 

می رفت  تـا  مـردی  دوبــاره  جـان  بـگیـرد

 

از  آسمـان  او  یـک  کمی  بـــاران   بـگیـرد

 

از  کـودکـان  دیگــر  کسی  تشنـه  نبـاشـد

 

در  دستهـای  هیـچ کــس  دشنـه  نبـاشـد